10 januari 2025

Het bos van meneer sloddervos…

Als de avond valt en het schemerig en al iets wat donker begint te worden is het stil op de camping. Daar midden in het bos zoeken de dieren een plek om de nacht veilig en beschut door te komen. Het is koud, met mijn handen diep in mijn zakken verstopt en al schuilend met mijn gezicht achter mijn sjaal loop ik nog een laatste ronde over deze wonderlijke plek…

Ik open het houten hek, een piepend gekraak klinkt me in mijn oren. Met een te harde klap duw ik het zware hek dicht en vliegen er vele geschrokken duiven boven mijn hoofd weg. Ik hoor mezelf “sorry” zeggen en met een handgebaar zwaai ik ze nog even na. Ik word verwonderd door de bomen, want door de harde wind geven de vele bomen om mij heen een soort van dans weg, de één naar links de ander naar rechts. Zo heb ik wind mee, word ik naar voren geduwd en merk ik dat ik stevig de pas erin heb…

En daar in mijn vizier zie ik opeens een vos, ik nog aan de rand van de camping en hij in het grote al donker wordend bos. Ik sta stil en bewonder de ongeëvenaarde schoonheid van moeder de natuur.

“Dag meneer of mevrouw Vos, ben jij die viervoeter, de sloddervos die op ontdekkingsreis is op onze camping? Regelmatig ligt er afval verspreid hier op het terrein en weet jij zelfs de Bossche bollen (die voor de familie Van den Heuvel klaar lagen bij de achterdeur) in te pikken

om ze vervolgens heerlijk op te peuzelen en een leeg zakje te laten slingeren in de tuin…

En daar staan we dan, stil om enkele seconden gefascineerd naar elkaar te kijken. Wauw mens en dier zo dicht bij elkaar. Bedankt voor deze onverwachte ontmoeting. Opeens gaat mijn telefoon, terug in de tijd, hij schrikt en met een iets wat gek sprongetje rent die van mij vandaan. Ik kon hem nog net naroepen; “Meneer of mevrouw Vos ik hoop u weer te mogen ontmoeten maar laten we de afspraak maken dat u voor onze gasten de camping netjes zal achterlaten!”