Verscholen in het groen

Het is koud, met mijn handen in mijn zakken verstopt loop ik het Speulder-Sprielderbos in. Op zoek naar het Solse Gat, daar waar eeuwen geleden in dit oeroude bos een klooster heeft gestaan waar heidense priesters een losbandig leven leidden in plaats van in soberheid te leven. Het klooster wat op een stormachtige kerstnacht met de bliksem spoorloos is verdwenen…

Ik kijk mijn ogen uit, wat een prachtig bos is dit. Door de lichte mist om me heen voelt het mysterieus aan en voel ik een rilling over mijn rug. Ik heb me laten vertellen dat je op deze plek gebarsten klokken van het verzonken klooster kan horen luiden. Maar waar ik loop; het is stil, heel erg stil, ijzig stil…

Ik loop door en in mijn vizier zie ik prachtige kunstwerken staan. Drie monniken gemaakt van boomstammen staan daar statisch in een kleine kring. Eén monnik trekt mijn aandacht, ik groet hem en ontdek meneer Vos ook weer in het bos, daar onder zijn habijt. En terwijl ik naar de ene monnik kijk voel ik dat de andere twee heren mij in de gaten houden. Ik draai me snel om en kijk ze één voor één aan, een trieste blik geven ze mij terug. Ik merk aan heel mijn lijf dat het tijd is om te gaan! “Dag heren hou het maar goed in de gaten allemaal!”

Ik zet de pas er weer in en op een paar meter afstand van de indoctrinerende kijkende monniken zie ik het diepe zwarte moerasachtige gat…”Het Solse Gat”.

Ik kijk en op een afstandje roep ik naar de plek…”Joehoe is daar iemand?” Ik voel dat mijn hart sneller gaat kloppen en al snel hoor ik mezelf lachen, in gedachten denk ik; “Verwacht ik nou echt iets terug te horen?” Mensen zeggen dat het een verzonnen verhaal is, maar ik weet het zo net nog niet. Ik zie een eenzame plek, een plek waar ooit iets heeft gestaan? Met een sprintje ren ik het pad naar beneden af om vervolgens buiten adem weer hoog tussen de bomen te komen staan om de rare stille plek van een andere kant te bekijken.

Wauw, het is echt een diep gat en wat gaaf dat je er helemaal rond om heen kan lopen. Een verborgen verhaal daar in het diepe moeras omringd door hoge sprookjesachtige bomen. De dansenden bomen vormen samen met het Solse Gat een prachtig beeld. En al die leuke bankjes eromheen waar je kan gaan zitten mijmeren over alle spannende verhalen.

In stilte loop ik door, weg van de plek, weg van het verhaal. Ik merk dat het gekke unheimische gevoel dat ik op de plek had langzaam wegebt en achter me laat…

Midden op de Veluwe in de oeroude bossen bij Drie bevindt zich een groot gat midden in het bos, het Solse Gat. Ik heb op deze toch best wel spannende ochtend mogen ontdekken dat het Solse Gat een bijzondere plek midden in de natuur is waar allerlei wandel- en fietsroutes langs lopen.

Ik heb mogen ervaren dat het een prachtig stuk bos is waar je tot rust kan komen en je één kan voelen met het groen.

En daar waar ik het mysterieuze bos heb verlaten, hoor ik de verhalen doorgaan binnen bij Restaurant Boshuis Drie waar ik de wandeling natuurlijk afsluit met een heerlijk “groot” stuk appeltaart!

Wandel je een keer mee om de magie van het Solse Gat te gaan ontdekken?

Komend kampeerseizoen kan je mee met verschillende Hike Stories of Bike Stories, een nieuwe manier om de omgeving nog beter te leren kennen. Tot dan!